سلام

داشتم به این فكر میكردم كه...

چرا ما آدما همیشه میخوایم اطرافمونو یا به طور كلی دنیا رو تغییر بدیم؟! چرا خیلی كم سعی میكنیم با واقعیت ها كنار بیایم و همیشه تو رویاهامون میچرخیم؟

رویا و خیال پردازی خوبه اما نباید دردسر ساز بشه...بعد فكر كردم شاید به خاطر اینه كه تو رویاهامون فرو رفتیم و فكر میكنیم كه میتونیم دنیای واقعی اطرافمون رو هم مثه خیالمون كنترل كنیم.

اما چطوری متوجه نمیشیم كه این كار غیرممكنه وقتی حتی نمیتونیم كسی رو كه خیلی دوسش داریم و اونم خیلی مارو دوس داره تغییر بدیم!

حتی اگه خودمون هم بخوایم برای اینكه  عوض بشیم و تغییر كنیم باید خیلی تلاش كنیم.پس چرا هممون اینقدر میخوایم كه همه چی باب میلمون باشه؟!

و تا یه چیزی خلاف خواسته مون پیش میاد همه كاری میكنیم كه ازش دوری كنیم یا تاجایی كه ممكنه جلوی ادامه پیدا كردنشو بگیریم....

از آخر بعد از اینكه كلی فكر كردم به این نتیجه رسیدم:

شاید چون ما آدما میخواهیم همیشه تك باشیم ،تو چشم باشیم،همه بهمون احترام بزارن حتی اگه خودمون شخصا خیلی اهل این مسائل نباشیم

شاید چون میخوایم همیشه خوشحال باشیم و رنگ ناراحتی رو نبینیم(ولی جالبه كه هیچوقت به این فكر نمیكنیم كه تا ناراحتی نباشه خوشحالی هم نیس!)

یا اینكه خیلی خودمون رو كامل تصور میكنیم و توقع داریم كه دنیای اطرافمونم ایده آل باشه(و اگه اینجوری نباشه باهاش میجنگیم)

پ.ن: چند وقت بود كه آپ نكرده بودم چون فكرم مشغوله این بود!

پ.ن: ببینین وقتی ازتون میخوام درباره ی متنام نظر بدین بخاطر اینه كه میخوام بدونم دیگران از چه دیدی به مسائلی كه من بهش فكر میكنم نگاه میكنن.

پ.ن: مثله یه سایه نباشین كه چشم خیلی زود بهش عادت میكنه، مثله چراغی باشین كه با نورش ابراز وجود میكنه و چشم رو محو خودش میكنه